Смерць

Сцюдзены ланцуг скоўвае душу, Хутка губляю кроплі цяпла. І вось праз смугу апошняга часу, Скрозь мора пакут завітае яна... Смерць... яе кожны стрэне, Ці рана, ці пазна --- як прыйдзе чарга, Спынецца крыў у соннай артэрыі І душу маю праглынае смуга... Рэфрэн: Чорны капялюш і твара нябачна, Яе прыгажосць --- магільны спакой. І, ўздымая да нябесаў далоні, Ў цемры начы стаіць прада_мной Яна!.. Бачу на твары Яе ўсмешку --- Душа ледзянее, яе не схаваць, І я адчуваю як кропля за кропляй Жыцце адыходзіць --- не утрымаць Куды адыйду--- нешукаю адказ, Аб адным толькі мару ў начы: Каб лесу свайго мне скончыць сказ, Каб шматкроп’е ня ставіць у канцы... Дождж змые памяць з дошкі, з труны, Я стану лістом між апалай лістоты. Як свечка гарыць баязліва ў начы, Так душа ўспрымае жыцце і турботы Рэфрэн
599 0 8 лет назад

Комментарии

 
Хм. Заметила пару грамматических ошибок. Настроение задал не очень. Ты случайно не учился на белорусском филфаке? .(а стих так себе, не фонтан.;-))
14 мая 2008 в 22:31