Cпеу маёй душы

На шляху раптам прыпынюся У вясновых дзівос пару. Пра красу роднай Беларусі З-пад нябёсаў спяе жаўрук. Пеючы ў вышыні адрання, Ты сябрам шчыра раскажы: - Беларусь – край майго кахання! Беларусь – спеў маёй душы! ... А калі восень падаспее, Адлятаць зладзіцца жаўрук. Што ж, ляці! Ды вяртайся смела На радзімы мурожны луг! І па ўсім дальнім вандраванні Празвіні з кожнае мяжы: - Беларусь – край майго кахання! Беларусь – спеў маёй душы! ... Небасхіл азірні, малеча, Што жаўрук песнямі дзівіў. Раскажу, як жылі спрадвечча Менчукі на сваёй зямлі, Як яны мроілі вякамі, Каб і ты тут сумленна жыў, Шанаваў край майго кахання, Бараніў спеў маёй душы. Я хачу, як спакон вялося, Каб ты бачыў, мой любы ўнук, Што табе ў свеце засталося Ад маіх ад мазольных рук. А калі прыйдзе час растання, На сівым камні напішы : - Беларусь – край майго кахання! Беларусь – спеў маёй душы!
Добавлено:    Изменено: 29.05.2016    2 291    
История создания:
Мінск, 2 мая 2005 г.

Комментарии