Па-над Свiслаччу

Дзе лугі-мурагі сон дзіцячы хавалі, Дзе бяроз гаманкіх дзіўны спеў я пачуў, Яе воды спрадвеку мяне калыхалі. Даль жыццёвы лічу маёй Свіслаччу. Я павольна прайду па лясным узбярэжжы. Тут я водар Радзімы калісьці адчуў. Прыгадаю маленства чароўныя вежы I душу палячу па-над Свіслаччу ! Прыгадаю кахання майго летуценні, Як, здавалася, ў неба ад шчасця ўскачу, Як у мроях маіх не было мне спынення, Рукі ўшыркі – лячу па-над Свіслаччу. Прыгадаю сяброў мазалiстыя рукi. Iм упэўнена ўнукаў я лёс уручу. Нагадаюць былое мне пахi i гукi. Задрамлю i прачнуся над Свіслаччу. Прыгадаю дзядоў, што бацькоў ратавалi, I слязiнка блiсне, як маланка, ўваччу. Прыгадаю краiны гiсторыi хвалi, Пастаю, памаўчу па-над Свіслаччу. А калi прыйдзе час мне пайсьцi за бацькамi I нявестка ў далонях запалiць сьвячу, Не вязiце мяне на дзялянкi з крыжамi. Я застацца хачу па-над Свіслаччу !
Добавлено:    Изменено: 29.05.2016    421    
История создания:
19 мая 2004 г. Соло баритон. Музыки нет. Не исполнялась.

Комментарии